تا چند سال پيش اگر مي‌خواستيم پژو 405 توليد كنيم بايد از شركت پژو فرانسه اجازه مي‌گرفتيم اما اكنون خودمان بت خودروسازشدن را شكسته‌ايم و خودروساز شده‌ايم. در سال 1370 هنگامي كه مي‌خواستيم براي صنعت خودرو ايران برنامه‌ريزي كنيم بحث اين بود كه چرا ستون‌هاي اين صنعت را استوار مي‌كنيد؟
در آن زمان سالي 15 ميليارد دلار درآمد نفتي داشتيم و هرگاه اين درآمد بيشتر مي‌شد واردات خودرو فزوني مي‌يافت و هرگاه اين درآمد كمتر مي‌شد به فكر توليد داخلي مي‌افتاديم. در سال 1373 برنامه هفت ساله صنعت خودرو را طرح‌ريزي كرديم و در واقع اساس حركت به سوي ساخت داخل كردن قطعات و ارتقاي توان توليد داخل آغاز شد. در همان ايام، ايجاد سازمان توليد در كشور و خودروسازشدن به عنوان اهدافي بود كه دنبال شد.
تا سال 1376 كشور با مشكل ارزي مواجه بود و سعي شد صنعت خودرو خود را از ارز دولتي مستقل كند به همين جهت سازه‌گستر و ساپكو به عنوان كانون‌هاي ساخت داخل كردن قطعات خودرو شكل گرفتند. از همان موقع بحث بالانس ارزي در صنعت خودرو ايران مطرح شد و در سال 1380 كه در واقع سال پاياني اجراي برنامه هفت ساله ما بود توليد سالانه خودرو با استفاده از قطعات ساخت داخل به بيش از 260 هزار دستگاه رسيد. در آن زمان از ما ايراد گرفتند كه چرا با پيكان ادامه مي‌دهيد؟ اما ما در سال 1373 مجدداً پيكان را در دستور كار قرار داديم تا راه نيمه رفته را در صنعت قطعه‌سازي و خودروسازي تكميل كنيم. اين تمام ماجرا نبود زيرا به دهه آينده نيز مي‌انديشيديم.
در همان روزها اين سوال را مطرح كرديم كه دهه آينده (منظور دهه 80 شمسي) چگونه خواهد بود؟
براي اين دهه، هدف جهاني‌شدن را مطرح كرديم اما تعريف‌ ما از جهاني‌شدن در آن روز با تعريف عام متفاوت بود. ما مي‌خواستيم محصولاتمان مطابق كيفيت روز دنيا توليد شود پس در برنامه هفت ساله دوم، مبنا را بر اين گذاشته بوديم تا در سال 1382 به ظرفيتي 500 هزار دستگاهي در سال آن هم با خطوط توليد مدرن برسيم. دقيقاً همانجا بود كه شركت تام ايران‌خودرو شكل گرفت و ما توان ساخت ابزار و خطوط توليد خودرو را نيز پيدا كرديم. در واقع از همين جا صنعت خودرو ايران بومي شد.  براي جهاني‌شدن بايد تغييرات زيادي مي‌داديم و ما فكر مي‌كرديم كه چگونه جهاني شويم. با آزادسازي قيمت خودرو، مشتريان را از خودمان طلبكار كرده بوديم، انگيزه قطعه‌سازي بالا رفته بود و بايد خدمات پس از فروش ارتقاء مي‌يافت. در همان ايام معتقد بوديم با پژو پرشياي 14 ميليون توماني و پژو 405 حدود 12 ميليون تومان نمي‌توانيم به اهداف بازار برسيم. به شدت به فكر جوينت ونچر و سرمايه‌گذار خارجي بوديم زيرا مي‌دانستيم با شريك خارجي مشكلاتمان تا حد زيادي برطرف مي‌شود. به صادرات مي‌انديشيديم و به گونه‌اي برنامه‌ريزي كرده بوديم كه در سال 1386 صنعت خودرو ايران، عقب‌ماندگي‌ها را جبران كند و به استانداردهاي روز جهان برسد. 
شرايط خوب و منحصر‌به‌فردي براي توسعه وجود داشت اما موانع داخلي و خارجي نيز وجود داشت كه بايد بر آنها غلبه مي‌كرديم. صرف نظر از موانع داخلي، موانع خارجي براي ما بركت بود. آمريكايي‌ها چه خوب كردند كه نگذاشتند ما وارد WTO شويم يا اينكه ما را تحريم كردند. بايد نوآورانه فكر مي‌كرديم. خلق صنعت خودرو سخت بود و نياز به عرق ملي و زمان داشت. پيش‌بيني واشنگتن پست درست از آب درآمد و اينگونه بود كه ما امكان توسعه يافتيم.