موتو ر
اتحاديه ناسكار قوانين جديد اين مسابقات را براي سال 2011 ابلاغ كرده است. تيم‌هاي ناسكار هفته گذشته در پيست ايندياناپوليس خودروهاي فصل آينده را آزمايش كردند. موتور يك خودرو مسابقه‌اي ناسكار قلب آن است. همه چيز وقتي خوب پيش مي‌رود كه موتور خوب كار مي‌كند. در مسابقات ناسكار موتورها نبايد بيشتر از 8 سيلندر داشته   باشند.
موتورهاي V8 به نماد خودروهاي آمريكايي تبديل شده‌اند و ناسكار نمي‌خواهد در اين مورد سنت‌شكني كند. موتورهاي ناسكار در فصل آينده نبايد حجم بيشتري از 5600 سي‌سي داشته باشند. قدرت موتور خودرو ناسكار بسيار شگفت‌انگيز است. اين موتور مي‌تواند 750 اسب‌بخار قدرت توليد كند. اين موضوع زماني جالب مي‌شود كه بدانيم خودروهاي هم خانواده ناسكار در مدل شهري بين 200 تا 250 اسب‌بخار قدرت دارند.اما ركورد قدرت موتور ناسكار فعلاً در اختيار يك تيم از ايالت فلوريدا است. آنها توانستند در سال 2008 ميلادي قدرت موتور ناسكار را به 846 اسب‌بخار برسانند. البته آنها نمي‌توانند با اين قدرت در مسابقه شركت كنند چرا كه قوانين محدوده 750 اسب‌بخار را مجاز اعلام كرده است.
سر عت
در ناسكار سرعت حرف اول و آخر را مي‌زند. تنها كسي مي‌تواند در ناسكار به پيروزي برسد كه بتواند براي مدت زماني در حدود 4 ساعت سريع حركت كند. سرعت 300 كيلومتر در ساعت سرعتي معمول در مسابقات ناسكار است. اما بالاترين سرعتي كه تاكنون در يك مسابقه ناسكار به ثبت رسيده به جف گوردن تعلق دارد. سايت رسمي اين مسابقات اين ركورد را در سال 2006 ثبت كرده و عدد آن 368 كيلومتر در ساعت است.
در آن زمان خودرو گوردن بسيار خوب تيونينگ شده بود و جريان باد موافق نيز توانست كمك زيادي به اين راننده بكند. گوردن اين ركورد را در شرايطي به دست آورد كه توانسته بود فاصله زيادي با رانندگان ايجاد كند و به همين دليل خطري او را تهديد نمي‌كرد. در برخي منابع غير‌رسمي ركورد سرعت در ناسكار به نام پاول تريسي و آن هم به ميزان 413 كيلومتر در ساعت ثبت شده كه كاملاً مشخص است چنين رقمي براي يك خودرو ناسكار نمي‌تواند درست باشد.
مصرف سوخت
مصرف سوخت در يك خودرو ناسكار به هيچ عنوان با يك خودرو مشابه و هم نام آن در شهر قابل مقايسه نيست. خودرو ناسكار يك اژدهاي سيري‌ناپذير است. يك خودرو ناسكار در هر 100 كيلومتر به طور متوسط 58 ليتر بنزين مصرف مي‌كند. اين در حالي است كه خودرو هم‌ نام آن در خيابان تنها 10 ليتر سوخت در هر 100 كيلومتر مي‌سوزاند. يك شورولت ايمپالا شهري هر گالن آمريكايي بنزين را كه معادل 3.7 ليتر است در نيم ساعت مي‌سوزاند اين در حالي است كه يك شورولت ايمپالا ناسكار براي سوزاندن اين مقدار بنزين به تنها 2 دقيقه زمان نياز دارد.
در ناسكار باك خودروها در مدت زمان 20 دقيقه تخليه مي‌شود و آنها بايد براي سوختگيري مجدد به پيت استاپ مراجعه كنند. اتحاديه ناسكار آمار جالب توجهي را در خصوص مصرف بنزين اين مسابقات اعلام كرده است.
در يك مسابقه ناسكار به شرطي كه 36 خودرو استارت زده و مسابقه را به پايان برسانند 818 هزار ليتر بنزين مصرف می‌شود. همچنين در طول مسابقات فصل 2009 ناسكار مجموعاً 7 ميليون و 570 هزار ليتر بنزين سوزانده شده است. ميزان آلودگي اين خودروها نيز جالب توجه است. خروجي دي‌اكسيد كربن اگزوز خودروهاي ناسكار در طول چهار ساعت مسابقه با خروجي اگزوز يك بزرگراه در طول 12 ساعت برابري مي‌كند.
لا ستيك
در ميان مسابقات اتومبيلراني بالاترين تعداد مصرف لاستيك به ناسكار تعلق دارد. حتي بيشتر از مسابقات فرمول يك. اين مساله نشان مي‌دهد كه تايرها از اهميت بالايي در ناسكار برخوردار هستند. به دليل آنكه خودرو ناسكار مدت زمان زيادي را در سرعت بالا حركت مي‌كند از لاستيك‌هايي استفاده مي‌شود كه چسبندگي بالايي دارند. به همين دليل نرم‌تر از لاستيك‌هاي فرمول يك هستند و سرعت بالا و حرارت ايجاد شده موجب ساييده شدن سريع آنها مي‌شود. هر خودرو ناسكار در جريان يك مسابقه كامل دست كم به 40 حلقه لاستيك نياز دارد. اين به معني آن است كه آنها در طول مسابقه 10 بار لاستيك‌ها را تعويض مي‌كنند. البته در روزهاي باراني اين رقم كمتر مي‌شود.
قيمت هر حلقه لاستيك مناسب مسابقات ناسكار 400 دلار است. به اين ترتيب هر تيم براي هر مسابقه هزينه تايري برابر با 16 هزار دلار را متحمل مي‌شود. زماني كه هزينه نيتروژن مايعي كه تايرها با آن پر مي‌شوند را اضافه مي‌كنيد اين هزينه از 20 هزار دلار در هر مسابقه نيز فراتر مي‌رود.عمليات تعويض لاستيك و سوخت‌گيري در ناسكار توسط يك تيم پيت استاپ هفت نفره انجام مي‌شود. آنها اين كار را در مدت زمان 12 تا 14 ثانيه انجام مي‌دهند كه اگر چه زمان كمي است اما تقريباً دو برابر زماني است كه يك تيم پيت استاپ فرمول يك همين كار را انجام مي‌دهند.
يك حقه    انحصاري
اگر خوب به مسابقات ناسكار دقت كرده باشيد خودروهايي را مي‌بينيد كه سپر به سپر يكديگر حركت مي‌كنند. آن هم با سرعت‌هاي بالاتر از 250 كيلومتر در ساعت.اين كار مي‌تواند خطرات زيادي به همراه داشته باشد.
آنها با فاصله كمتر از 10 سانتي‌متر از هم حركت مي‌كنند و يك اشتباه كوچك در خودرو جلو مي‌تواند براي تمام قطار خودروها دردسر ايجاد كند. اين يك حركت انحصاري در ناسكار است كه هيچ يك از ديگر انواع مسابقات اتومبيلراني آن را انجام نمي‌دهند. اما رانندگان ناسكار چرا اين ريسك را به جان مي‌خرند؟ آيا همه ماجرا براي خوشايند تماشاگران است؟ به طور يقين اين‌گونه   نيست.
آنها براي غلبه بر نيروي درگ اين كار را انجام مي‌دهند. نيروي درگ بزرگترين دشمن راننده در مسابقه ناسكار است. زماني كه يك خودرو بدون فاصله موثر به خودرو جلويي خود مي‌چسبد از خلاء ايجاد شده توسط او استفاده مي‌كند. به اين ترتيب ديگر نيازي به شكافتن جريان هواي رو به روي خود ندارد. به بيان بهتر جريان هوايي وجود ندارد كه آن را بشكافد. اين نوع حركت براي خودرو اول صف نيز مفيد است. چرا كه چسبيدن يك خودرو به پشت آن باعث مي‌شود تا فضاي خالي پشت آن پر شده و جايي براي تشكيل گره آيروديناميكي و آشفتگي هوايي باقي نماند.
زماني كه خودروهاي ناسكار با فاصله اندك قطار مي‌شوند جريان هوا از روي آنها به راحتي عبور مي‌كند. به بيان ساده هوا را دست به دست به عقب منتقل مي‌كنند. آزمايش‌ها نشان داده است زماني كه دو خودرو ناسكار با يكديگر دست مي‌دهند 11.2 كيلومتر در ساعت به سرعت آنها اضافه مي‌شود بدون آنكه      مصرف سوخت آنها بالاتر برود.
گرما  و گرانش
رانندگي در ناسكار يكي از دشوارترين انواع رانندگي در مسابقات اتومبيلراني به حساب مي‌آيد. اين رانندگان به طور پيوسته با نيروي گرانش بالاتر از حد معمول و گرماي بسيار زياد داخل كابين ناسكار در حال دست و پنجه نرم كردن هستند.
راننده ناسكار برخلاف راننده فرمول يك نيروي گرانش را از جانب ترمز و شتاب‌گيري‌هاي ناگهاني تجربه نمي‌كند بلكه نيروي گرانش در پيچ‌ها يا به اصطلاح ناسكار در كرنرهاي پيست به راننده وارد مي‌شود. پيست ناسكار داري دو پيچ بزرگ است. ورود و خروج به پيست‌ها نيروي گرانشي برابر با 3 G را به راننده وارد مي‌كند. چون سرعت زياد است راننده مدام در حال ورود و خروج به اين دو پيچ است.
براي آنكه اين فشار را بهتر متوجه شويم مثالي مي‌زنيم. راننده‌اي را تصور كنيد كه 200 پاوند يعني در حدود 91 كيلوگرم وزن دارد. اين راننده زماني كه در معرض نيروي گرانش 3 جي قرار مي‌گيرد وزن خود را در حدود 600 پاوند يعني چيزي در حدود 273 كيلوگرم احساس مي‌كند. گرماي درون كابين نيز بسيار زياد است.بخش زيادي از حرارت موتور و اگزوز به داخل كابين منتقل مي‌شود. گرماي داخل كابين ناسكار گاهي به 60 درجه سانتیگراد نيز مي‌رسد. رانندگان براي غلبه بر اين گرما از لباس‌هاي چند لايه مخصوصي استفاده مي‌كنند.
پيست
مسابقات ناسكار داراي ساده‌ترين پيست در ميان مسابقات اتومبيلراني است. مسير معمول در ناسكار شباهت زيادي به پيست‌هاي دو و ميداني دارد. با اين تفاوت كه طول يك پيست دو و ميداني در حدود 400 متر است اما اين پيست در ناسكار برابر با 2.5 مايل يا 4 كيلومتر است.
پيست ناسكار در قسمت‌هاي داراي پيچ به صورت شيب‌دار با زاويه رو به داخل ساخته مي‌شود تا خودروها بتوانند به حركت سريع خود ادامه دهند. اگر اين طراحي وجود نداشته باشد يا خودروها بايد با رسيدن به پيچ سرعت خود را به ميزان بسيار زيادي كاهش مي‌دادند و يا نيروي گريز از مركز آنها را از پيست به بيرون پرتاب مي‌كرد.