عده‌ای می‌گویند آنها زیرمجموعه «ایرتویا» نمایندگی فعلی تویوتا هستند. عده دیگری می‌گویند آنها مستقل هستند اما می‌خواهند به طریقی از تجربه و کانال فروش ایرتوتا بهره ببرند. حالا این طریق چیست، بماند.
احتمالاً رنو می‌داند دارد کجا پا می‌گذارد. او در حالی می‌آید که هم‌وطنش پژو، مالکیت حدود نیمی از بازار را از آن خود کرده است. به هر حال قرار است از بهار و تابستان سال آینده، پنج شش محصول جدید به بازار داخلی تزریق شود. هفته پیش گفتیم که طی چند شماره پیاپی، مهم‌ترین این مدل‌ها را بررسی می‌کنیم.
مارشال فرانسوی
یکی از آن محصولاتی که رنو می‌خواهد به ایران صادر کند یا ما می‌خواهیم آن را وارد کنیم، Fluence (قدرت هیپنوتیزم) است. نگین خودرویی‌ها یک زرنگی بزرگ کرده‌اند. اگرچه آنها از تمام مدل‌های مورد نظر خود رونمایی کرده‌اند،‌ اما از قیمت‌های آنها حرفی نزده‌اند.
تست ذائقه بازار و هم‌چنین مشاهده تغییر قیمت رقیبان می‌تواند به مدیران این شرکت در تعیین نرخ نهایی فروش کمک کند. البته که با تمام این بالا و پایین‌ها هر چه خود را به در و دیوار بزنند، با وجود انواع و اقسام عوارض و مالیات، باز قیمت تمام شده چیزی بیشتر از دیگر کشورها می‌شود. بگذریم.
از فلوئنس بگوییم که بد چیزی به نظر نمی‌رسد. این خودرو یک سدان سایز متوسط است. توجه داشته باشید که اگرچه این خودرو توسط رنو فرانسه تولید می‌شود،‌ اما خط تولید آن در ترکیه و آرژانتین است. به نظر می‌رسد آن چیزی که قرار است به ایران بیاید، از سایت Oyak ترکیه‌ای باشد. فلوئنس متولد سال 2009 است. از آنجایی که رنو با نیسان ادغام شده، این خودرو را بر پایه پلت‌فرم مشترک یعنی C-Platform تولید کرده‌اند.
رنو محصولات دیگری همچون مگان نسل 2 و 3  و نیسان مدل‌هایی مانند سنترا و قشقایی را روی این پلت‌فرم ساخته بودند. این خودرو با پیشرانه‌های 1.6 و 2 لیتری بنزینی و 1.5 لیتری دیزلی تولید شده که در این میان نمونه 2 لیتری راه خود را به ایران باز کرده است.
ژنرال ژاپنی
مزدا 3 خیلی نیاز به تعریف ندارد. جوابش را خیلی وقت است که پس داده. علاقه‌مندان و منتقدانش هم معلوم‌اند. فروشش هم بد نیست. چهره قابل قبولی هم دارد. با کسی هم دعوای خاصی ندارد. دوست‌دارانش می‌گویند یکی از بهترین فرمان‌پذیری‌ها را با او تجربه کرده‌اند. اما مخالفین می‌‌گویند حتی L90 از او نرم‌تر است. به هر حال مزدا3 آمده است. با تمام خوبی‌ها و بدی‌هایش آمده است. مدل جدید او در عین تعجب با فاصله کوتاهی به طور رسمی در ایران عرضه شد. دست «بهمن خودرو» درد نکند. اما ای کاش تمام سری‌های این خودرو را می‌آوردند. مطمئن باشید مزدا3 چیزی بیشتر از این تیپ‌های موجود در کشور است. حالا که با او رابطه بهتری داریم بد نیست کمی از ابتدا و انتهایش بگوییم.
پروژه مزدا 3 یا با نام دیگرش Axela سال 2004 مطرح شد. مزدا می‌خواست جانشینی برای مدل 323 که از قضا او هم در ایران است،‌ پیدا کند. این شد که نسل اول متولد شد. از نسل اول به قدر کافی گفته‌ایم و گفته‌اند. پس فیلم را تند می‌کنیم تا به اکتبر سال 2008 برسیم. درست زمانی که همین خودرو مورد نظر به عنوان نسل دوم مزدا 3 روی کار آمد. متاسفانه یا خوشبختانه چهره او به شدت شبیه مزدا 6 است. غیر از این نمونه 2 لیتری که در ایران می‌بینیم،‌ یک مدل 2.5 لیتری 170 اسب‌بخاری هم تولید شده است که حرف ندارد. دعا نمی‌کنیم که این خودرو بیاید. چون همین مدلی که موجود است به اندازه کافی گران شده. خلاصه اینکه بنده خدا مزدا تا این محصولش را راهی بازار کرد سریعاً با هوندا سیویک، فورد فوکاس و ولوو C30 روبرو شد.
رقبای داخلی
همانطور که گفتیم به لطف مدیریت نگین خودرو، قیمت هیچکدام از محصولاتشان دقیق معلوم نیست. حداقل در مورد مزدا 3 که اینجور نشده.
با این فرض که اگر فلوئنس حدود 40 تا 43 میلیون باشد رقبای اصلی‌اش می‌شوند:
1 – تویوتا کرولا: وضعیت این خودرو که معلوم است. با پیشرانه‌ای 1.8 لیتری می‌تواند 130 اسب‌بخار نیرو تولید کند. قدرتش بد نیست. قیمتش هم خیلی توی ذوق نمی‌زند. برندش هم که تویوتا است. اما. هرگز به اندازه فلوئنس امکانات ندارد. تازه از لحاظ ابعاد، می‌شود بچه رقیب فرانسوی‌اش. ولی این را هم بگوییم که گارانتی رنوهای جدید 3 ساله ولی گارانتی تویوتاها 5 ساله است.
2- پژو 407 با دنده دستی: خُب همه دیگر می‌دانند که پژو سواری چه محاسن و معایبی دارد. حسن اولش اینکه دید راننده در آن بی‌نظیر است. بعدی اینکه قطعاتش همیشه و به مقدار زیاد در بازار موجود است. اما معضل پژو از همان اول تعمیر سخت و هزینه‌‌های سنگین نگهداری‌اش بوده. از 206 داران بپرسید،‌ توجیهتان می‌کنند. 407 با پیشرانه‌ای هم حجم، توانایی تولید قدرتی بیش از 141 اسب‌بخار را ندارد. در ضمن مدل دنده اتوماتیک این خودرو حدود 47 میلیون تومان برایتان آب می‌خورد.
3- MG550: درباره این خودرو خوب فکر کنید. اگر با قیافه‌اش مشکلی ندارید حتماً به عنوان یک گزینه مهم به او بنگرید. پیشرانه‌اش 1.8 لیتری است. اما تنها مدل توربوشارژ شده بازار است. قدرتش 160 اسب‌بخار می‌شود. تازه لذت تعویض دنده با اهرم پشت فرمان را تصور کنید. این ام‌جی حدود 40 میلیون تومان می‌ارزد. اما مزدا3 که می‌شود گفت تقریباً همیشه رقبای ثابتی دارد. با توجه به بازه قیمتی‌اش این تعداد  بیشتر هم می‌شود با ذکر این تبصره که رقبای بازه بالای 40 میلیون تومان او با فلوئنس تفاوتی ندارد. اما در رنج 38 به بالا:
1 – کیا سراتو نسل جدید: تنها ایرادش کره‌‌ای بودن آن است. مخصوصاً با آن خاطره بدی که ما از کیا داریم. اما در مورد این‌ مورد کمی تجدید نظر کنید. این درست که سراتو هرگز به پای مزدا‌3 نمی‌رسد اما انصافاً چهره این مدل خیلی جذاب‌تر شده. از چهره آن بگذریم قدرتش خیلی بیشتر از مزدا است. همین کره‌ای با همین پیشرانه 2 لیتری می‌تواند 156 اسب‌بخار نیرو تولید کند. این خودرو در حال حاضر در بازار آمریکا هم به فروش می‌رسد. نظرتان عوض نشد؟
2 – نیسان ماکسیما: خرید این خودرو یک چرخش 180 درجه‌ای سلیقه است. اگر در حس و حال اسپرت‌بازی نیستید و کمی پیری زودرس گرفته‌اید ماکسیما با آن پیشرانه 3 لیتری 200 اسب‌‌بخاری‌اش بیشتر به دردتان می‌خورد.