این مجسمه کوچک که از سوی رولزرویس با عنوان Spirit of Ecstasy داستانی بسیار طولانی را در پشت خود می‌بیند.
وقتی نخستین رولز‌رویس برای نمایش در نمایشگاه پاریس عازم فرانسه شد بر روی پیشانی خود تنها نشان آشنای دو حرف R داشت که ابتدای نام دو موسس این شرکت بود. این خودرو به سرعت از سوی ثروتمندان آن دوران به عنوان خودرویی لوکس و نماد ثروت پذیرفته شد و هر روز تقاضاهایی جدید به شرکت می‌رسید. در سال‌های آغازین عرضه خودرو، نصب نشانی بر روی رادیاتور خودرو پدیده‌ای رایج بود اما رولزرویس از چنین نشانی بی‌بهره بود و تنها نشان آشنای دو حرف R بر روی رادیاتور این خودرو نصب  می‌شد.
این مساله به مذاق خریداران این مدل خوش نمی‌آمد و به همین دلیل بعضی از آنها مجسمه‌های مورد علاقه خود را بر روی رولزرویس نصب می‌کردند. در این میان اما آنچه به نشان جاودان رولزرویس تبدیل شد، مجسمه‌ای بود که کارلوس رابینسون سایکس طراحی کرد.
او این طرح را به سفارش جان والتر مونتگ و برای نصب بر روی رولزرویس سیلور گوست وی طراحی کرد. اما طرح این مجسمه ریشه در سال‌های دور تر داشت. مونتاگ، از خاندان اشراف انگلیس و یکی از علاقه‌مندان خودرو بود که بعد‌ها مجله‌ای نیز در زمینه خودرو   منتشر کرد.
وی به شدت به دختری به نام النور تورنتون علاقه‌مند بود اما به دلیل موقعیت خاص اجتماعی و اقتصادیش این دو امکان ازدواج نیافتند و مونتاگ به ناچار و تحت فشار خانواده و به دلیل حفظ موقعیت اجتماعیش ناچار به ازدواج با دیگری شد اما خاطره تورنتون هیچ‌گاه از یادش نرفت. به همین دلیل از سایکس که از دوستان نزدیکش بود خواست مجسمه‌ای کوچک با ظاهر تورنتون برای رولزرویسش طراحی کند تا همیشه به یاد وی باشد و این مجسمه را که به شکل زنی بالدار بود را بر روی رولزرویسش نصب کرد.
روند نصب مجسمه و نشان‌های شخصی بر روی خودروهای تولیدی رولز‌رویس ادامه داشت اما این نکته مدیران رولزرویس را نگران می‌کرد چرا که هویت این خودرو را در مقابل سایر لوکس‌سازان آن دوران به خطر می‌انداخت. به همین دلیل یکی از مدیران رولز‌رویس به دنبال طراحی جوان و دانش آموخته مدرسه هنر لندن رفت تا مجسمه رولزرویس را طراحی کند و این طراح جوان بر حسب اتفاق سایکس بود و وی نیز طرح خود را مطابق آنچه پیش از این طراحی کرده بود و با تغییراتی جزیی برای رولزرویس آماده کرد و در ششم فوریه 1911 مجسمه فرشته بالدار را به رولزرویس تحویل داد.
این نشان و البته داستانی که در پس آن است به سرعت از سوی اکثر خریداران مورد پذیرش قرار گرفت. هر چند در ابتدا این مجسمه به عنوان آپشن بر روی خودروها نصب می‌شد اما وقتی بسیاری از خریداران آن را سفارش دادند در دهه 20 به صورت یک استاندارد برای رولزرویس در آمد.
جنس این مجسمه در ابتدا از نقره بود اما در 1914 برای جلوگیری از سرقت آن، مجسمه از نیکل ساخته شد. این مجسمه تنها یک بار در 1920 و در یک رقابت هنری در پاریس از جنس طلا ساخته شد اما خریداران می‌توانستند مجسمه طلایی را به عنوان یک آپشن سفارش دهند.
این مجسمه در طول دروان حیاتش حتی یک بار زانو هم زده است! در 1934 رولزرویس برای نشان دادن سرعت در مدل‌های اسپرتش، این مجسمه را به صورت زانو زده طراحی کرد تا ارتفاعش کاهش پیدا کند اما چندی بعد با طراحی مدل‌های کوچک‌تر آن‌، ایده استفاده از مجسمه زانوزده به کنار گذاشته شد.
این مجسمه در حال حاضر نیز بر روی خودروهای رولزرویس نصب می‌شود اما جنس آن از فولاد است و برای مسایل ایمنی در زمان برخورد خودرو به موانع جمع می‌شود و در بدنه جای می‌گیرد ضمن آنکه راننده نیز می‌تواند آن را به کمک یک دکمه در داخل اتاق   از جای خود خارج کند.