لینکلن  فیوچرا 1955

لینکلن به عنوان برند لوکس شرکت فورد و رقیب خودروهای کادیلاک، در بیشتر سال‌های تولید تلاش کرده فاصله خود را از سایر برند‌های خانواده فورد از جمله مرکوری و البته خودروهای فورد حفظ کند و بیشتر در زمینه تولید خودروهای لوکس فعالیت کرده است تا خودروهای اسپرت. اما در دهه 50 اوضاع کمی متفاوت بود. لینکلن در این دوران نیاز به خودرویی داشت که بتواند نام این برند را بار دیگر بر سر زبان‌ها بیاندازد و Futura (که یک کلمه ساختگی از future به معنی آینده است) دقیقاً پاسخی به این نیاز بود.
لینکلن برای این منظور به سراغ طراحان ایتالیایی رفت و از شرکت گیا خواست طراحی و نمونه‌سازی خودروی جدید را بر عهده بگیرد. گیا هم با هزینه‌ای در حدود 250هزار دلار که در آن زمان رقم بسیار بالایی بود خودرویی مفهومی را به لینکلن تحویل داد که به خوبی نیاز‌های لینکلن را بر آورده می‌کرد.
خودروی طراحی شده در استاندارد‌های دهه 50 بسیار آینده‌نگرانه بود. راننده و تنها سرنشین وی در کابین‌های حبابی شکل ساخته شده از مواد پلاستیکی می‌نشستند و همین امر این خودرو را به خودرویی متعلق به عصر فضا تبدیل کرده بود. فیوچرا بر‌خلاف بسیاری از خودروهای مفهومی قابلیت حرکت داشت. این خودرو بر روی شاسی لینکلن مارک2 ساخته شده بود و از موتور 368 اینچ مکعبی بهره می‌گرفت. فیوچرا ‌هر چند هیچ‌گاه به تولید نرسید اما اصول کلی طراحی آن را می‌توان در لینکلن‌های اواخر دهه 50 دید. این خودرو بعد‌ها پایه‌ای برای طراحی خودروی فیلم بتمن    شد.

کوروت و دوستان

جنرال‌موتورز شورولت کوروت را به عنوان یک خودرو مفهومی در سال 1953 عرضه کرد اما همزمان با این خودرو و بر روی همان پلت فرم سه خودروی مفهومی دیگر را نیز ساخت که هر چند در سایه کوروت چندان دیده نشدند اما در نوع خود نمونه‌های بی‌نظیری بودند که بعدها پایه مدل‌های تولیدی جنرال‌موتورز شدند: نومد، کورو ایر و کوروت کوپه.

کرایسلر  K-3101952

کرایسلر برای گام گذاشتن به دهه 50 احتیاج به خودرویی متفاوت داشت چرا که خودروهای کرایسلر تا پیش از این وامدار طرح‌‌های این شرکت در سال‌های پیش از جنگ جهانی دوم بود. برای این منظور آمریکایی‌ها بار دیگر دست به دامان ایتالیایی‌ها شدند و کمپانی گیا به این منظور انتخاب شد.
طرح‌های اولیه خودرو در آمریکا و زیر نظر ویرجیل اکسنر، طراح ارشد کرایسلر انجام شد اما برای ساخت اتاق و جزییات نهایی، مدل گلی در مقیاس 8/3 به ایتالیا فرستاده شد و گیا بر روی طرح‌های ارسالی، اتاق زیبای این مدل را ساخت. این خودرو سر آغاز طرح‌هایی بود که بعد‌ها به طور گسترده در کرایسلر مورد استفاده و با عنوان طرح «دید رو به جلو» شناخته شد. ویرجیل معتقد بود این سبک طراحی آئرودینامیک تر است و البته این نظریه‌اش را در تونل باد هم مورد آزمون قرار‌ داد ضمن آنکه ظاهر خودروها هم در زمان خود زیباتر بود. حرف K در نام این خودرو حرف نام مدیر عامل وقت کرایسلر بود و 310 هم قدرت موتور 331 اینچ مکعبی آن بود که البته بعد‌ها در نمونه‌های تولیدی به 180 اسب‌بخار کاهش پیدا کرد.

دوج فایر ارو 1954

دوج این مدل مفهومی را صرفا برای جلب توجه عمومی به به برند دوج عرضه کرد و هیچ‌گاه برنامه‌ای برای عرضه آن به بازار و یا استفاده از ایده‌های آن در طراحی خودروهایش نداشت. از این مدل چهار دستگاه ساخته شد که دو تای آن بدون سقف بودند. این خودرو در سابقه‌اش بازی در یک سریال تلویزیونی را هم دارد. بعد‌ها یک شرکت مستقل مدلی از آن را با دو موتور ساخت که البته این یکی هم هیچ گاه رنگ خیابان‌ها را ندید. دوج تغییراتی را هم در این خودرو‌ها اعمال کرده است از جمله تغییر در جلو پنجره، سپر و چراغ‌های جلو که در آن چراغ‌های جفت به طرح چراغ‌های تک تبدیل شدند اما همه این‌ها باعث نشد این خودرو به تولید برسد.

دوج دارت کانسپت1957

دوج در اواخر دهه 50 میلادی برنامه‌هایی برای عرضه یک مدل جدید به بازار را داشت و با عرضه این خودروی مفهومی تلاش کرد نام دارت را به عنوان خودروی جدید بر سر زبان‌ها بیندازد. هر چند طراحی ظاهری آن که در تونل باد انجام شده بود بیش از حد آینده‌نگرانه و غیر کاربردی بود اما طرح داخلی کاملی داشت. این خودرو برای همیشه به پارکینگ فرستاده شد اما نسل اول دوج دارت سه سال بعد به تولید رسید هر چند هیچ شباهتی به دارت مفهومی نداشت.

پلیموث XNR 1960

پاسخ پلیموث به مدل کوروت عرضه شده از سوی جنرال‌موتورز. طراحی آئرودینامیک آن در تونل باد انجام شده بود و قرار بود رقیب قدری برای کوروت در بازار باشد هر چند هیچ‌گاه به تولید نرسید.

بیوک لسابر کانسپت 1951

یکی دیگر از شاهکارهای دوران کاری‌هارلی ارل در جنرال موتورز این لسابر مفهومی است. این خودرو در دوران سفرهای فضایی و هواپیماهای جت طراحی شده بود و در طراحیش عناصر هواپیماها به چشم می‌آمد که از آن جمله می‌توان به دماغه آن اشاره کرد که شبیه به دماغه جت‌های جنگی است‌. این خودرو هر چند ظاهری رویایی داشت اما در ساختش ایده‌های کاربردی زیادی دیده می‌شد و حتی ممکن بود روزی آن را بر روی جاده ببینیم. این خودرو از موتور هشت سیلندر توربوشارژر بهره می‌ببرد که در میان خودرو‌های آمریکایی پدیده نادری بود ضمن آنکه این موتور به گونه‌ای طراحی شده بود که می‌توانست با بنزین و الکل به عنوان سوخت جایگزین کار کند. به علاوه این خودرو مجهز به سنسور رطوبت بود که در زمان بارش باران به طور اتوماتیک سقف کروکی خودرو را می‌بست.

فورد نیوکلون 1958

وقتی جنرال‌موتورز و کرایسلر بر روی ایده توربین‌های گازی کار می‌کردند فورد پا را فراتر گذاشت و ایده استفاده از انرژی هسته‌ای در خودرو را مطرح کرد. با همین ایده مدل نیوکلون طراحی شد. بخش عقب این خودرو قرار بود یک نیروگاه هسته‌ای کوچک را در خود جای دهد. البته این ایده هیچ وقت پیگیری نشد و این خودروی مفهومی هم در حد یک     مدل باقی ماند.

کرایسسلر نورسمن 1956

این کرایسلر زیبا که طراحی و تولید نمونه اولیه آن بیش از 150 هزار دلار هزینه و 15 ماه زمان برده بود، در ایتالیا و توسط شرکت گیا ساخته شد اما هیچ‌گاه رنگ آمریکا را ندید و در یک سانحه دریایی غرق شد.
داستان از این قرار بود که کرایسلر برای نشان دادن توانایی‌های خود تصمیم به عرضه مدلی گرفت که مملو از نوآوری باشد‌. به همین دلیل طرح‌های خودرو را به شرکت گیا سپرد تا «اتوماتیک‌ترین خودروی جهان» را تولید کنند. این خودرو تنها ستون C  داشت و به این ترتیب سقف بر روی اتاق به حالت معلق قرار گرفته بود و حتی شیشه جلو هم فاقد قاب بود. با وجود قوس سقف کرایسلر یک سانروف برقی را برای آن طراحی کرد که در زمان خود طرحی بسیار پیچیده بود. کرایسلر شاسی مدل کرایسلر 300 را به همراه یک موتور 235 اسب‌بخاری و گیربکس دو سرعته اتوماتیک که فاقد دسته دنده بود و با دگمه عمل می کرد در اختیار گیا قرار داد و گیا نیز در روز 17 جولای 1956 مطابق برنامه آماده شد. برای انتقال آن یکی از لوکس ترین کشتی‌های مسافر بری دنیا در آن زمان انتخاب شد اما وقتی همه منتظر ورودش به خاک آمریکا بودند خبر رسید کشتی در دریا غرق شده است و به این ترتیب یکی از گرانترین خودروهای مفهومی آن دوران برای همیشه از بین رفت.

جنرال موتورز فایربردII 1956

جنرال‌موتورز با مدیریت‌هارلی ارل در بخش طراحی این شرکت جان تازه‌ای گرفت سری خودروهای فایر برد هم متعلق به همین دوران است. جنرال موتورز در دهه 50 برای ارتقای جایگاه برند‌های زیر‌مجموعه‌اش، تور‌های سراسری در آمریکا برگزار کرد و در آن خودروهای مفهومی از برند‌های مختلف را به نمایش گذاشت اما در میان این خودروهای مفهومی مدل‌های فایربرد جایگاه ویژه‌ای داشتند چرا که علاوه بر طراحی خاص و متمایز، از یک نوآوری مهم نیز بهره می‌بردند و آن موتور‌های توربین گازی بود. این موتور‌ها در دهه 50 به شدت از سوی خودروسازان آمریکایی مورد توجه قرار گرفته بودند و جنرال‌موتورز و کرایسلر رقابت سختی برای عرضه خودروهای   موتور توربینی با یکدیگر داشتند.
جنرال موتورز در این سری از خودروها، از طراحی هواپیماها الهام گرفته بود و این امر موجب تولید خودروهایی شد که هر چند جنبه کاربردی نداشتند اما برای زمان خود بسیار زیبا بودند. سری خودروهای فایربرد جنرال‌موتورز شامل سه خودرو می‌شد که در سال‌های 1953، 56 و 59 عرضه شدند و در این میان مدل فایربردII توانست عنوان یکی از زیباترین خودروهای کانسپت دهه 50 را از آن خود کند. بدنه این خودرو از تیتانیوم ساخته شده بود و موتور آن می‌توانست 200 اسب‌بخار قدرت تولید کند. چهار سرنشین در کابین حباب مانند آن جای می‌گرفتند و کابین عریض آن فضای کافی در اختیار آن‌ها قرار می ‌داد ضمن آنکه این خودرو کاملاً قابلیت حرکت داشت. استفاده از دیسک‌های ترمز در هر چهار‌چرخ و سیستم تعلیق مستقل از دیگر نوآوری‌های این خودرو بود. هر سه خودرو این خانواده در حال حاضر از سوی جنرال موتورز در وضعیت مناسب نگهداری می‌شوند.